Rust zacht, kleine Sienebeest!









AFSCHEID SIENTJE


Op een dag was het zover, veel sneller dan gedacht
Het was op 12 mei 2002 om precies te zijn
Ze was heengegaan, stil, eenzaam en onverwacht
Sientje, het beestje, ze was een konijn
Stijf, met haar ogen open, zo hebben wij haar gevonden
Ze was heengegaan, op moederdag
Zo werden wij van haar door het noodlot ontbonden
Door ouderdom, als ik het zo zeggen mag
Zij bracht bij ons wat leven in de brouwerij
En er was vertedering alom
Een extra dimensie gaf ze eraan, vooral voor mij
Ze was speciaal en volgens mij niet dom
Gelukkig versleet zij haar laatste jaren niet alleen in't hok
Vooral vrijheid viel haar ten deel
In het begin was dit een probeersel, een gok
We hadden er geen spijt van, niet in het geheel
Rommelig, dat was het soms wel
's Avonds het hok weer in
Het vangen was moeilijk, want Sienebeest was snel
Ze had het buiten te veel naar haar zin
Ach, laat ze dan nog maar even zitten
Nog even genieten van de dag
Later ging ze 's nachts buiten haar hok liggen pitten
Nee, de vrijheid was belangrijk voor haar en zonder gezag
Die ene keer leek zij voor mij 'de kleine grijze plaag'
Toen had zij het hazepad gekozen
Het bleef bij die ene keer gelukkig, al wilde zij heel graag
Zij verbleef toch voortaan tussen onze rozen
Sindsdien lieten wij haar ongemoeid
Niet wat aandacht betreft, daarvan kon zij niet zonder
Door de jaren heen heeft Sienebeest ons enorm geboeid
Een lief klein dwergkonijn, zij was voor ons een wonder
Onoplettendheid, een teek of ouderdom
Wat mocht het baten
Want ons kleine lieve Sienebeest komt nooit weerom
Zij heeft ons tot in de eeuwigheid verlaten

Rust zacht, lieve Sientje!



Je baasje Pia










Home
Terug naar gedichten
Terug naar Welkom